پلاسميد هاي باكتريايي ملكول هاي DNA ي كوچك ، حلقوي و دو رشته اي هستنهد كه فعاليت اصلي آن ها ايجاد مقاومت آنتي بيوتيكي براي سلول ميزبان است . پلاسميد ها داراي خصوصيات متعددي هستند كه آن ها را به عنوان حامل هاي كلون كننده فوق العاده مفيد مي سازند .اين پلاسميد ها به صورت كپي هاي منفرد يا متعدد در داخل باكتري وجود دارند و مستقل از DNA باكتريايي همانند سازي مي كنند . توالي DNA كامل بسياري از پلاسميد ها شناخته شده است و لذا تعيين محل دقيق مكان هاي كستن توسط آنزيم محدود كننده براي اتصال DNA بيگانه ممكن شده است . پلاسميد ها از كروموزوم ميزبان كوچكتر هستند و بنابر اين به راحتي از آن جدا مي شوند و DNA مورد نظر به راحتي با قطع پلاسميد برداشته مي شود . اين عمل توسط انزيمي صورت مي گيرد كه براي ناحيه ي محدود شده اي كه قطعه ي اصلي DNA به آن الحاق شده است ،اختصاصي است .
فاژ ها معمولا ً داراي ملكول هاي DNA ي خطي هستند كه DNA ي بيگانه مي تواند در مكان هاي آنزيمي محدودكننده ي متعددي به آن ها متصل شود .بعد از اين كه فاژ سيكل ليتيك خود را طي كرد و ذرات فاژ بالغ و آلوده كننده را توليد نمود ،كيمري تجمع مي يابد . يك مزيت عمده ي ناقل هاي فاژ اين است كه پلازميد ها قطعات DNA را تا حدود 10 – 6 كيلو باز مي پذيرند در حالي كه فاژ ها مي توانند قطعاتي به طول 20 – 10 كيلو باز را قبول كنند . اين محدوديت به دليل مقدار DNA اي است كه بايد در قسمت سر فاژ گنجانده شود .
منبع : كتاب بيوشيمي هارپر
